سلام وقت بخیر،کاربرارجمند با توجه به حقوق خانواده در قانون مدنی ، اصل بر لزوم عقد نکاح است و فسخ نکاح فقط در موارد عیوب منصوص قانونی یا تدلیس مؤثر امکان‌پذیر است؛ در فرض شما، اگر ناتوانی زوجه در برقراری رابطه زناشویی ناشی از بیماری جسمی یا روانی موجود قبل از عقد باشد، صرف «ترس از رابطه» موجب فسخ نیست، اما اگر بیماری از مصادیق عیوب قانونی زن (مانند جنون مستقر قبل از عقد، قرن، افضاء، جذام، برص یا نابینایی دو چشم) بوده و قبل از ازدواج وجود داشته و از زوج کتمان شده باشد، زوج حق فسخ دارد و مهلت یک‌ساله مانع نیست؛ ملاک، زمان آگاهی زوج از عیب است و اگر بتواند اثبات کند که تا زمان اخیر جاهل بوده و پس از علم نیز رضایت عملی به ادامه زندگی نداده، حق فسخ ساقط نمی‌شود. درباره موارد دیگر: روابط نامشروع بدون زنا فی‌نفسه سبب فسخ نیست مگر اینکه به‌صورت تدلیس مؤثر (مثلاً شرط صفت خاص مانند بکارت که خلاف آن اثبات شود) ثابت گردد؛ اختلاف مذهب فقط در صورت شرط صریح ضمن عقد یا اثبات تدلیس مؤثر قابل استناد است؛ سابقه خودزنی ،اقدام به خودکشی به‌تنهایی موجب فسخ نیست مگر آنکه به حد جنون قبل از عقد برسد و کتمان شده باشد؛ و تشنج (صرع) نیز اگر به حد جنون نرسد از عیوب منصوص زن نیست. بنابراین، تنها مسیر قابل اتکا برای دفاع، اثبات وجود عیب منصوص یا جنونِ قبل از عقد همراه با کتمان و جهل زوج تا زمان اخیر (با مستندات پزشکی و پیامک‌های درخواست رابطه) است؛ در غیر این صورت، دعوای فسخ توفیق نخواهد داشت.

پاسخِ به این پرسش مثبت می‌باشد و زوج قادر است که نکاح را به سبب تدلیس فسخ نماید و از آنجایی که نزدیکی وجود نداشته، مهریه نیز به خانم تعلق نمی‌گیرد.