درود ، وقت بخیر.همسر من چندسال پیش یک عقد ناموفق داشته بطوری که از خانمش نامه بکارت نخواسته ، خانم هم قبل عقد فقط گفته 7 سال با پسری دوست بوده ، بعد از عقد متوجه میشه که خانم باکره نبوده ، حتی سریعا با خانواده تماس میگیره و اعلام میکنه این موضوع رو و خانم با گریه و ...‌همه چیز را آرام میکنه ، نهایتا اختلافات باعث جدایی میشه . من اسناد طلاق همسرم را دیدم در مرحله اول خانم ادعا کرده بوده که رابطه داشتن و کل مهریه را اجرا گذاشته بوده بعد از چند ماه خانم و همسرم توافقی جدا شده بودند ولی اینبار در متن طلاق قید شده بود که خانم و اقا رابطه نداشتن و خانم باکره بوده و فقط چند عدد سکه مهریه گرفته . الان بعد سالها که من با همسرم ازدواج کردم زمزمه هایی از اطراف میشنوم که میگن دختره باکره بوده و همسرم قضاوتش کرده ، همسرم هم قسم میخوره که ما بعد از کلی درگیری باهم توافق کردیم که من بگم ایشون باکره بوده و ایشونم مهریه رو ببخشه و فقط چند عدد سکه بگیره تا آبروش بعدها نره و بتونه دوباره ازدواج کنه ، الان دچار وسواس فکری شدم. نمیدونم چرا حس بدی پیدا کردم به همسرم . خواهر شوهر و دخترشون هم تایید میکنن که ایشون زنگ زده و خانم گریه کرده توروخدا کسی نفهمه