بر اساس ماده 162 قانون مدنی ایران، عقد معامله، اگر به صورت شفاهی یا کتبی باشد، پس از فوت یکی از طرفین، به وراث منتقل نمیشود. در صورتی که قرارداد کتبی وجود داشته باشد، قرارداد باید طبق شرایط و مفاد آن قرارداد اجرا شود. اگر معامله شفاهی باشد، باید شرایط قانونی برای اثبات آن وجود داشته باشد و وراث میتوانند با ارائه مدارک معتبر (مانند شهادت شهود یا مستندات دیگر) حقوق مربوطه را اثبات کنند. بنابراین، معامله شفاهی به خودی خود پس از فوت طرفین به وراث منتقل نمیشود، بلکه باید در صورت وجود قرارداد کتبی، مفاد آن به وراث منتقل شود.