بادرود، پرسشگر ارجمند،
نخست، تباین فاحش در اظهارات متهم و شاهد وی در مراحل اولیه و دادرسی، امارهای قوی بر فقدان صداقت و صحت ادعا است که میتواند قرینهای مؤثر در اثبات بزهکاری تلقی گردد.
ثانیاً، وجود نامه پزشکی قانونی مبنی بر ایراد جراحت و گزارش پلیس، ادلهای محکم بر وقوع جرم و انتساب آن به متهم است که در کنار تناقضگوییهای مذکور، تقویتکننده موقعیت بزه دیده خواهد بود.
ثالثاً، با توجه به مجموع ادله و قرائن موجود، شامل گواهی پزشکی قانونی و اقاریر متناقض متهم و شاهد، محتمل است که دادگاه عمل ارتکابی را مصداق ایراد ضرب و جرح عمدی تشخیص داده و حکم مقتضی را صادر نماید.