با درود پرسشگر ارجمند مستفاد از بند الف از شرایط ضمن عقد نکاح خارج لازم (هر گاه طلاق به درخواست زوجه نباشد و طبق تشخیص دادگاه تقاضای طلاق ناشی از تخلف زن از وظایف همسری یا سوء رفتار وی نبوده، زوج موظف است تا نصف دارایی موجود خود را که در ایّام زناشویی با او به دست آورده یا معادل آن را طبق نظر دادگاه بلاعوض به زوجه منتقل کند) آن است که تعلق حق زوجه نسبت به دارایی زوج، اولاً: تمام نصف دارایی نیست؛ بلکه تا نصف دارایی است و تشخیص آن که چه مقدار متناسب با وضعیت مالی و امکانات زوج است با نظر دادگاه است ثانیاً: مربوط به دارایی زوج که در ایّام زندگی مشترک با زوجه به دست آورده، می‌باشد ولیکن شامل دارایی را که قبل از ازدواج به دست آورده نمی‌شود و نیز دارایی که از طریق ارث به دست وی آمده ولو در زمان زندگی مشترک باشد و حقی برای زوجه به آنها تعلق نمی‌گیرد و ثالثاً: تعلق حق زوجه نسبت به اموال به دست آمده در ایّام زناشویی نیز مربوط به اموالی است که در هنگام طلاق موجود باشد؛ ولیکن اگر اموالی در ایّام زندگی مشترک به دست آورده و مدتی قبل از مطرح شدن طلاق آنها را فروخته و موجود نیست، حق زوجه به آنها نیز تعلق نمی‌گیرد؛ مگر اینکه احراز شرعی شود که جهت فرار از تعلّق حق زوجه می‌باشد

برای اثبات اموالی که شوهر برای فرار از پرداخت حق شما به نام خانواده‌اش زده، صرفاً نمی‌توانید به پرینت بانکی و شهادت شهود اکتفا کرده و انتظار بازگشت فوری آن را داشته باشید. این مدارک، ابزار اصلی برای شروع یک «دعوای جدید و مستقل» تحت عنوان ابطال معامله صوری با هدف فرار از دین است. شما باید در این دعوا ثابت کنید که شوهرتان با قصد فرار از پرداخت حقوق شما، اموال را به طور صوری به بستگانش منتقل کرده است. دادگاه خانواده در جریان رسیدگی به تنصیف دارایی، رأساً این کار را نمی‌کند و تا زمانی که حکم قطعی مبنی بر ابطال آن انتقالات صادر و آن اموال به دارایی شوهر بازگردانده نشود، امکان محاسبه و تصاحب آنها وجود ندارد.